Yaş 32

Yirmisin de büyük kaybedince hayatı
Hiç başlangıç yapmadan yaşarsın hayatı
Sınavları verememek
Ve hep çırak kalmak
Ustayım diyebileceğin bir dal yoktur
Kendine öyle öz güven yükleyip ben bu işin piriyim lan
diyemezsin
Büyük kapıya geldin tıkandaın
Kapı açılsa gerisi kolaydı ama açılmadı
Bu sefer yaşamak yerine seyre dalmayı şeçtin
Basit olan bu idi
Aslında kendi kabuğundan daha geniş bir alana sahip düşünce sistemin ama
Büyük kapıyı geçemedikten sonra kabuktan dışarı adım bile atmıyorsun
Bir ara teste girersin konuşmayı unuttun mu diye
Evet konuya göbekten dalıp ortasında başını anlatıp sonunda ortasını anlatmak
Sıralama ne kadar karışık olursa o kadar mana derin olur diye düşünsen de dinleyen anlayamadığı için gerek kalmıyor o karmayı açıklamaya
Yaş otuziki ömrünün yarısı
Bir lojman köşesinde
o kadar kalabalığın içinde yanlız başına
Hedef yok
Önünde bir kapı
Anahtar yok ve  kütlesi ağır
Koşmak istiyorsun
Sonra vazgeçiyorsun
Gündelik yaşayıp gidiyorsun
Belki adı erdem
Belki adı sabır
Yarına bir amaç yok
Yaş otuziki
Odtü hayali vardı
Olmadı
Yarı tembellik yarı imkanların yetersiz olması idi
Önce sitem edersin yıllarca
Sonra vaz geçersin
Hak verirsin düzenin işleyişine
İstem insanlara anca bu kadar değer verip gerisini insanın kendisne bırakır
Yaş 32 standart modda yaşayacaksın böyle
Belki daha da çok kapanacaksın içine
değişiklik olsun diyorsun
Aklına takılıyor birisi
Hayata niyet ediyorsun ama denk getirmiyor ufak bir anda bile
Sonra kızıyorsun sebebsizce kendine
Yaş otuz iki bir sebebin yok
En lüx işletme de çalışırsın en ucuz maaşı alırsın
Adı kalitedir o işin en cahil insanlarına sorumluluk verip yönetmesini isterler
En cahil insanlar yönetir seni onun için en düşük maaşı alırsın
Yaş otuz iki bir hedefin yok çulsazca yaşarsın moderin günümüzde


Bu blogdaki popüler yayınlar

Sevdim

Hergele